It's Not Just Banks That Are Too Big To Fail

"Following the financial crisis, worries about failures in over-the-counter (OTC) derivatives trading causing destabilizing runs and market crashes have led regulators to force most OTC trades to be cleared through central counterparties (CCPs). CCPs act like clearing banks, taking on their own books the risk of the seller defaulting. Sellers clearing OTC trades through a CCP can (in theory) default on payment without risking the entire system unravelling.

But this creates a problem. What happens if a CCP fails? Of course, the way CCP-cleared OTC trades are structured should minimize this risk. CCPs require sellers to post initial margin in the form of cash or government bonds to cover expected volatility during the lifetime of the trade, and they also require posting of variation margin in cash to cover daily price movements. As everything is fully margined in liquid safe assets, there should in theory be no shortfalls and no defaults.

But…..cash margin requirements don’t necessarily make the system safer. Firms with largely illiquid balance sheets, such as large insurance companies, can have difficulty raising the cash to meet large increases in variation margin. The principal cause of the failure of AIG in 2008 was cash margin calls on OTC credit default swaps that it was unable to meet. And this brings me back to the question – what happens if a CCP fails?"

http://www.forbes.com/sites/francescoppola/2014/04/30/its-not-just-banks-that-are-too-big-to-fail/

Credit Value Adjustment (CVA) implementation comes of age

"In banking, particularly recently, one often hears the term “Credit Value Adjustment” or CVA. Is it a new fashion trend in the world of finance world is it there more to it? Why are traders, quants, and risk officers at large institutions feverishly trying to deal with this topic all of a sudden? It turns out that the increased focus on counterparty risk after the financial crisis as well as the new Basel requirements for bank capitalization (see document) have added urgency to the CVA implementation by international banks, forcing them to focus on the topic."

"The CVA measure is different from the concept of standard Credit Risk because it combines the uncertainty of exposure with the bilateral nature of exposure. It measures the risk that the counterparty to a financial contract will default prior to its expiration and will not make the specified payments. At the same time the amount of those specified payments may have increased due to market movements." 

http://soberlook.com/2013/10/credit-value-adjustment-cva.html

The $5 trillion dilemma facing banking regulators

"During the financial crisis, everybody became familiar with the idea that a bank could be “too interconnected to fail”. The problem arises from the way that derivatives tend to accumulate: if you have a certain position with a certain counterparty, and you want to unwind that position, then you can try to negotiate with your original counterparty — but they might not be particularly inclined to give you the best price. So instead you enter into an offsetting position with a different counterparty. You now have two derivatives positions, rather than one. The profits on one should offset any losses on the other — but your counterparty risk has doubled. As a result, total counterparty risk only ever goes up, and when a bank like Lehman Brothers fails, the entire financial system gets put at risk."

"All of which means that as we move to a system of central clearinghouses, a new systemic risk is emerging: “fire sale risk” is the term of art. If a market becomes stressed, and the clearinghouses raise their margin requirements, then the consequences can be huge. In the bond market, the death spiral is all too well known: a sovereign starts looking risky, the margin on its bonds is hiked, which in turn triggers a sell-off in that country’s bonds, which makes them seem even riskier, which triggers another margin hike, and so on."

http://blogs.reuters.com/felix-salmon/2013/12/03/the-5-trillion-dilemma-facing-banking-regulators/

Kilka ważnych pytań, część 10: Czy zmienność rynku równa się ryzyku?

"To niemal powszechny zwyczaj w branży finansowej, że zmienność rynku utożsamia się z ryzykiem, które ponosi inwestor. Nietrudno trafić na takie właśnie podejście w analizach, komentarzach, pracach naukowych i literaturze. Czy takie traktowanie zmienności, liczonej odchyleniem standardowym, wariancją, ATRem czy inną miarą, jest prawidłowe?"

"Takie podejście to pewne uproszczenie, przydatne do budowy modeli i analiz finansowych. Zakłada ono, że fluktuacje cen instrumentów same w sobie niosą ryzyko (tzw. systematic risk), nie sięga do źródeł przyczyn lecz opisuje objawy.  Tak naprawdę jednak zmienność mierzy po prostu… zmienność. Do pomiaru ryzyka używa się jej z głównie z powodu prostoty użycia ponieważ w ten sposób można je matematycznie skalować, a liczbami da się prościej zarządzać niż nieokreślonością."

http://blogi.bossa.pl/2013/11/22/kilka-waznych-pytan-czesc-10/

How to lose $172,222 a second for 45 minutes

Szczegółowy opis SEC (amerykański KNF, wybrane fragmenty) na temat jednej z większych ludzkich wpadek i niedopasowania procedur w branży HFT.

"This is probably the most painful bug report I’ve ever read, describing in glorious technicolor the steps leading to Knight Capital’s $465m trading loss due to a software bug that struck late last year, effectively bankrupting the company.

The tale has all the hallmarks of technical debt in a huge, unmaintained, bitrotten codebase (the bug itself due to code that hadn’t been used for 8 years), and a really poor, undisciplined devops story."

http://pythonsweetness.tumblr.com/post/64740079543/how-to-lose-172-222-a-second-for-45-minutes

Getting Schooled in Risk: The Lessons of Poker

"Getting rich slowly in the markets is simple. (...)

I said it’s simple, not easy. Winning the gold medal in the 100 meters or the marathon is simple: Just run faster than everyone else. In hindsight, superior investing strategies look simple. But they require preparation, discipline, and the ability to suffer pain in the short run. In fact, they work well in the long run precisely because they can hurt a great deal in the short run, so they are very hard to apply consistently.

I’m going to talk about poker as an analogy for risk in the market and about “good” risks versus “bad” risks.

Poker is a perfect laboratory of human risk taking. It teaches many lessons directly applicable to investing. Both are games of analysis and decision making under uncertainty, psychology and human emotion, and “luck,” which in the long run is variance — the winding road to the inevitable fate your skill, preparation, and mental toughness, or lack thereof, have destined you to."

http://blogs.cfainstitute.org/insideinvesting/2013/09/11/getting-schooled-in-risk-the-lessons-of-poker/

Zarządzanie pozycją cz.1

"Proszę jednak nie spodziewać się cudów. Wielkość pozycji to jedynie ułamek integralnej całości systemu/strategii, na który składa się przede wszystkim zarządzanie ryzykiem oraz metody wejścia i opuszczenia pozycji. Sama metoda określenia wielkości użytego kapitału nie uczyni żadnej strategii odrzutowo zyskownej, co najwyżej pomoże wydobyć lub ulepszyć tkwiącą w niej przewagę (pozytywną wartość oczekiwaną). Przede wszystkim powinna jednak pomóc uniknąć bankructwa i uchronić kapitał w czasie niepomyślnych warunków, kiedy portfel doznaje cyklicznych obsunięć wartości."

http://blogi.bossa.pl/2013/08/25/zarzadzanie-pozycja-cz-1/

Sens istnienia OFE

"Z całej masy argumentów wysuwanych przez stronę rządową w dyskusji na temat OFE najbardziej utkwił mi ten, że system jest za drogi i powoduje zbyt dużą dziurę w finansach publicznych - dlatego trzeba go ograniczyć / zlikwidować (?)

Moim zdaniem to argument nietrafiony. Fundusze emerytalne nie powstały po to, aby finanse publiczne na tym zarabiały. Fundusze emerytalne powstały po to, aby emerytura obywateli była oparta na dwóch zupełnie różnych źródłach - a więc powstały w celu dywersyfikacji ryzyka. Taka dywersyfikacja, zmniejszająca ryzyko, to wartość sama w sobie, siłą rzeczy musi więc kosztować."

http://rafalhirsch.blogspot.com/2013/06/sens-istnienia-ofe.html

Ależ wyrok! Bank zapłaci klientowi fortunę, bo... "niewłaściwie informował o ryzyku"!

"Dziś trochę podobna sprawa, ale dotycząca... produktów strukturyzowanych. Nie jest ona bardzo świeża, bo media zamorskie pisały o niej już dobrych kilka tygodni temu, ale wydaje mi się, że warto się jej przyjrzeć. Sąd w Norwegii uznał bowiem, że bank DNB ma oddać klientowi pieniądze i pokryć jego straty w związku z nieudaną inwestycją w produkt strukturyzowany. Przypuszczam, że podobny do tych, które u nas są sprzedawane hurtowo przez bankowców. Większość ze "struktur" nie przynosi klientom zysków, ale ponieważ są oferowane pod hasłem "zysk bez ryzyka", to chętnych nie brakuje."

http://samcik.blox.pl/2013/06/Ale-wyrok-bank-zaplaci-klientowi-fortune-bo.html

[Trystero] Korzyści z braku ryzyka kariery

"Managerowie zarządzający pieniędzmi innych ludzi są agentami i ich podstawowym zmartwieniem jest ochrona swoich dochodów, które pochodzą z opłat za zarządzanie. Krótko mówiąc, zarządzający jak miliony innych ludzi muszą starać się o to by nie stracić pracy.

Mogłoby się wydawać, że nie ma tu żadnego problemu – najlepszym sposobem na niestracenie pracy jest osiąganie świetnych wyników inwestycyjnych. Cele zarządzających i klientów doskonale się pokrywają. Rzeczywistość jest bardziej skomplikowana a Grantham opisuje ją słowami: By utrzymać swoją pracę, nigdy, przenigdy nie można się pomylić jako jedyny. By uniknąć tego nieszczęścia profesjonalni zarządzający muszę bezwzględnie obserwować poczynania innych inwestorów. Zdecydowana większość inwestorów płynie z prądem – całkowicie lub częściowo."

http://blogi.bossa.pl/2013/06/22/korzysci-z-braku-ryzyka-kariery/

Forex straceńców

"Tak myślę sobie, że oskarżonym miałby być w wypowiedzi A. Jakubiaka mechanizm lewara czy zbyt łatwy, całodobowy dostęp do rynku walutowego. A więc problemy wystawiania się grających na zbyt nadmierne ryzyko. Ale to nie są kwestie właściwości samego produktu tylko świadomości tego jak takim ryzykiem zarządzać. Dużo przecież prostszy w swej budowie produkt typu akcje giełdowe bez odpowiedniego podejścia stanowi jak wspomniałem nie mniejsze ryzyko, o akcjach z New Connect już nie wspominając. Przy czym o ile ryzyka w przypadku par walutowych można wyodrębnić i jako tako ujarzmić, o tyle ryzyka typu manipulacje informacją czy samym obrotem w przypadku giełdy nie zawsze taką szansę poradzenia sobie przez inwestora oferują. Tylko ostrzeżeń jakoś nie słychać…"

http://blogi.bossa.pl/2013/06/18/forex-stracencow/

The Fleeting Beauty of Bubbles and Bonds

"Here's the beauty of asset bubbles. How do you get trillions of dollars into households without having to borrow the money? You inflate the assets owned by the households: stocks and houses. This magically creates money out of nothing, money that the households can borrow against or sell for cash.

Why not create and distribute cash directly? Two reasons: 1) spreading around trillions of dollars in cash could eventually spark inflation, which would kill the entire project by pushing bond yields higher, and 2) politically, the only cohort the authorities care about are the wealthy who fund the political Elite and the half of the adult populace who votes."

"The problem with neutering the market to mask systemic dysfunction is that the return on the policy diminishes at the same time that risk is transferred to the entire system. Risk cannot be disappeared, it can only be transferred or hedged. Burying immense debts in the balance sheets of central banks doesn't make risks disappear, it simply transfers the risk to the entire system."

http://charleshughsmith.blogspot.com/2013/06/the-fleeting-beauty-of-bubbles-and-bonds.html

Too Big to Succeed

"It’s understandable why board members and CEOs want to grow the banks to gorge on complex financial structures despite the risk they pose. They come from the old world and still think profits grow with size. They know the biggest upfront profits come from opaque financial structures that allow them to extract bigger margins.

And for nine out of ten years they are right and get paid well, but they are building banks destined to fold under their own size and complexity. It’s the tenth year that is the cost to the equity holders and the general public.

Chuck Prince was the CEO of Citibank from 2003 to 2007. He roughly doubled the assets owned, from $1.3 to $2.2 trillion. He was fired in late 2007 as the stock collapsed from 55 to 2. During that period he was paid roughly $130 million."

http://blogs.scientificamerican.com/guest-blog/2013/02/10/too-big-to-succeed/

Why It’s Smart to Be Reckless on Wall Street

Ciekawy tekst o pewnym pomyśle na zarabianie na Wall Street. Na liczby w tekście patrzyłbym z pewnym dystansem, gdyż ciężko je zweryfikować, ale sam opis metody wyciągania premii jest intrygujący.
In 2000 a young PhD in mathematics approached me about a job before eventually landing at a European bank in research. In 2004 he started proprietary trading, where traders bet with the bank’s money. Pay was 15% of the profits. In 2005 he bought obscure and high-yielding corporate bonds, which generated profits of $40 million. He took home $6 million. In 2006 he made $80 million and took home $12 million. In 2007 the world turned and the group was disbanded as losses mounted. He was dismissed, and his trades eventually lost the firm close to $300 million. What was his PhD thesis about? Game theory, or using math to find the optimal solution to complex systems.

http://blogs.scientificamerican.com/guest-blog/2013/02/27/why-its-smart-to-be-reckless-on-wall-street/

The Tale Of A Whale Of A Fail

Część z Was pamięta pewnie głośną historię prawie z przed roku - gigantyczną stratę londyńskiego pracownika JP Morgan w wysokości ostatecznie około 6,2 miliarda USD. Ten tekst wprawdzie jest z początku wyjaśniania całej historii, ale całkiem ciekawym językiem opisuje prawdopodobny mechanizm tamtej transakcji. Jeśli cała historia Was zaciekawi, polecam przeczytać inne tekst oznaczone nazwiskiem Iksil - można tam znaleźć całą masę linków do innych opisów tego przypadku.

"What seems, loosely, to have happened to the Whale is a combination of things. One is, he got more optimistic and so sold more protection – making the bet relatively more bullish, though not absolutely bullish. It is almost certainly – though who knows? – not correct to say, as everyone does, that Iksil was long $100 billion of corporate credit in his CDX book. It is certainly correct to say that the CIO was overall long credit – that’s what it does! invest JPMorgan’s money in credit instruments! – or that JPMorgan as a whole was long credit – it’s a bank! – but the credit derivatives book probably was a hedge designed to hedge tail risk."

http://dealbreaker.com/2012/05/the-tale-of-a-whale-of-a-fail/

http://dealbreaker.com/tag/bruno-iksil/